seviyordum...Ona karşı olan hislerim gün geçtikçe artıyordu...Farklı duygular besliyordum içimde ona karşı...Henüz adını koyamadığım bir duyguydu bu... Öylesine bir sevgiydi en başta...Nerden bile bilirdimki böylesi bir tutkuyla ona bağlanacağımı...Daha birbirimizi yeni yeni tanımaya başlamıştık,o kendinden bahseder ben kendimden bahsederdim...Ona onu sevdiğimi henüz söyleyememiştim...Bunun için biraz zamana ihtiyacım var gibiydi...Bu zamanı iyi değerlendirmeyi planlıyordum kendimce...Belkide yanlış yönde ilerliyordum ona duygularımdan hiç bahsetmemek en doğru karar olabilirdi...Kendi içimde yaşamalıydım yavaş yavaş aşka dönüşen duygularımı...Bir ben olmalıydım bu duyguları bilen...Farkına varamadığım sinsice gizlenen korkularımmı söylüyordu yoksa ona aşktan sözetmemem gerektiğini...Ama ben gücümün farkındaydım istediğimde beynimin içinde fırtınalar koparabiliyordum...Korkularıma karşı farklı bir gözle bakıyordum artık...Korkmuyordum aksine onunla duygularımı paylaşmak istiyordum...Korkularıma karşı aldığım bu zafer beni kendime getirmiş olmalıki,ilk görüştüğümüzde anlatacaktım ne var ne yoksa...Büyük gün gelmişti karşımda duruyordu öylece hiçbirşeyden haberi yoktu henüz...Gözlerimi kapadım ve ona seslendim huzur veren gözleriyle gözlerime baktı bir an ve anlattım içimden geçenleri ona,ben anlattıkça gözlerinin içi gülüyordu...Onun çok mutlu olduğunu hissede biliyordum gözleri ele veriyordu onu...Bana döndü ve evet bende seni seviyorum sana karşı bende bu duyguları hissediyordum dedi büyük bir ciddiyetle...Sonra çekip gitti...mutluluktan havalara uçuyordum,ayaklarım yerden kesilmişti...Artık biz sevgiliydik...Onunla pek sık görüşemiyorduk,ama artık sevgiliydik onun hep yanımda olmasını istiyordum,böyle birşey mümkün deildi elbette benimkide bir istekdi zaten! her istenilen olmuyor hayatta malesef,onun heran benim yanımda olmadığı gibi...Günlerimiz böyle geçiyordu haftada 2-3 kez görüşebiliyorduk ancak...Görüştüğümüzdede pek farklı şeyler yapmıyorduk zaten ya konuşuyorduk yada beraber nefes alıyorduk anlamsızca,yaşadıklarımız bundan ibaretti...Artık benden hoşlanmadığı beni eskisi gibi sevmediği hissine kapılıyordum...Okullar açılmak üzereydi...İkimizde farklı şehirlerde okuyorduk...Ben şehrime dönmüş okuluma başlamıştım...Artık ondan çok uzaktaydım...Biz uzaktık ama uzak mesafeleri yakın etmesini iyi biliyorduk...Yaz mevsimine kadar mecbur telefonla görüşmek zorundaydık,başka şansımız yoktu çünkü...Telefon görüşmeleriyle yaşatıyorduk bitmek tükenmek üzere olan aşkımızı... Genellikle ben onu arardım,saatlerce konuşurduk,biz konuşmaya başlayınca zaman biraz daha hızlanırdı sanki,o kadar hızlanırdıki gecen saatlerin farkına varamazdık...Songünlerde telefonlarıma cevap vermemeye başlamıştı,bunun sebebini sorduğumda saçma bahaneler ile geçiştiyordu...Benimle artık konuşmak istemiyormuş bigi halleri vardı son zamanlarda....İçim içimi yiyordu artık mutlu değildi o...Birgün evimin arka bahçesindeki büyük ağacın etrafındaki çimene oturmuş tek tek dökülen sarı kurumuş yaprakların havadaki süzülüşlerini izliyordumki,birden telefonum çaldı,arayan oydu büyük bir heyecan içinde açtım telefonu,sesi pek bi donuktu,önceden cıvıl cıvıl bir ses tonuyla konuşurdu benimle...Bana seni sevmiyorum,senden hiç hoşlanmıyorum artık dedi çok şaşırmıştım böyle bir şeye hazır değildim henüz,kendimi toparladım ve neden diye sordum,nedeninin olmadığını söyledi,seninle sadece arkadaş olabiliriz tabi istersen dedi,biz zaten hem arkdaş hem sevgili değilmiydik diye çıkıştım,artık sevgili değiliz dedi ve telefonu kapadı...Hemen hızlı adımlarla odama çıktım...Artık dünyam daha yavaş dönüyordu,küçük odam gittikçe küçülüyordu gözüme...O an çok sinirliydim,onu biran önce onutmak,aklımdan çıkarmak istiyordum...Öfkem onun adını unutturmuyordu bana...Aradan uzun bir zaman geçti...O hala benim aklımdaydı,bir yanımda intikam duygularım,bir yanımda sevgim,bi çare geçiyordu günlerim...Okullar yarı yıl tatiline girmek üzereydi ve ben onun şehrine gitmeye karar verdim...Okullar kapandı 15 günlüğüne,ben onun şehrine doğru yola koyulmuştum bile...Otobüsten indiğimde sanki onun kokusu geziyordu soğuk esen rüzgarla...Hava çok soğuktu 2-3 gün öncesi yağan kar duruyordu yol kenarlarında...Akşam oldu...şiddetle onu görmek istiyordum fakat bunu ona karşı olan öfkem değil,herşeye rağmen onu hala seven kalbim istiyordu...Pencereyi açtım yine kar yağıyordu,cebimden telefonumu çıkardım titreyen ellerimle,tuşlara basıyordum tek tek,parmaklarım aşinaydı artık onun numarasına...Özel numaradan aramıştım...Telefonu açtı biraz tedirgindi...Sadece nefes alıyordu usul usul hiç ses çıkarmıyordu...O an,ben geldim artık senin şehrindeyim demek geldi içimden ama diyemiyordum...Aniden bir ses duydum,sercan aşkım senmisin diye seslendi,hemen telefonu kapadım...Ağlamak istiyordum ama beceremiyordum...Rüzgar ıslık çalarak şarkı söylüyor,kar taneleri uçuyordu dans eder gibi,sanki benimle alay ediyorlardı,onlar çok mutluydu çünkü...Pencereyi kapadım ve soğuk yatağıma doğru uzandım...UYUMAK İSTİYORDUM , HİÇ UYANMAMAK ÜZERE UYUMAK!!!
